De afgelopen dagen hebben we enorm veel bijgeleerd. Hieronder een kleine recap van alles wat we hebben bijgeleerd in de verschillende labo’s. Woensdag is de groep van Icobit met hun begeleiders gaan eten. Terwijl de anderen om de hoek iets zijn gaan eten. Donderdag heeft meneer Nuytten zijn overheerlijke spaghetti gemaakt. Vrijdag hebben we de stageweken afgesloten met een gezellige dag in Pescara en daarna zijn we met ons allen gaan eten.
Hieronder wat proeven die ze in Icobit hebben gedaan.
Margot, Laure en Niels hebben maandag de adhesietest geleerd. Bij deze test wordt de kracht gemeten die nodig is om een waterdichte coating van beton los te trekken. Dit gebeurt met een adhesietester die aan de coating bevestigd wordt. De gemeten kracht geeft aan hoe goed de coating aan het beton hecht. Zo krijgen ze een duidelijk beeld van de kwaliteit van de hechting.
We hebben in Icobit ook een emulsietest uitgevoerd. Voor de emulsietest hebben we vijf verschillende oliën onderzocht. Bij elke olie werd water toegevoegd in een specifieke verhouding. Eerst maakten we een mengsel van 80% olie en 20% water, dat we goed schudden om een emulsie te vormen. Van dit mengsel namen we vervolgens één deel emulsie en voegden daar negen delen water aan toe, waarna opnieuw grondig werd geschud. Daarna maakten we een tweede mengsel met 30% olie en 70% water, dat eveneens goed werd geschud. Van deze emulsie namen we één deel en voegden daar drie delen water aan toe, gevolgd door opnieuw schudden. Na een wachttijd van een half uur werden alle mengsels gecontroleerd. Wanneer het mengsel homogeen bleef en er geen scheiding optrad, werd de emulsie als geslaagd beschouwd.
Woensdag hebben we de Yellow Dumbbell Test uitgevoerd. Dit is een proef die gebruikt wordt binnen de kwaliteitscontrole van coatings en waterdichtingsproducten. Bij deze test wordt een dunne laag materiaal in een haltervorm uitgerokken tot ze breekt. Door deze test kan men nauwkeurig bepalen hoe elastisch en sterk het materiaal is. Dit is essentieel, omdat coatings in de praktijk vaak moeten meebewegen met de ondergrond zonder te scheuren.
Bij de wijnboer Terre di Poggio hebben ze geleerd over de verschillende soorten druiven en wat mannöproteïnen zijn.
Mannoproteïnen zijn stoffen die vaak aan wijn worden toegevoegd om de smaak te verbeteren en imperfecties te verminderen. Wij hebben zelf ook het verschil kunnen proeven tussen wijn met en zonder deze proteïnen. Wijn moet op een bepaalde manier worden geklaard. Een van de meest gebruikte methoden is het gebruik van bentoniet. Deze stof bindt zich aan de zwevende deeltjes in de wijn, waardoor deze samenklonteren, bezinken en vervolgens gemakkelijk kunnen worden verwijderd.
In Terre di Poggio gebruiken ze voornamelijk 2 soorten druiven. De 1ste is de pecorino afkomstig van uit de Abruzzen zelf. Het is een zeer kwalitatieve druif voor witte wijn. De naam ‘Pecorino’ is afgeleid van pecora (schaap), omdat de schapen in de regio de druiven graag aten tijdens de trek.
De 2de druif is de Montepulciano deze druif is afkomstig vanuit Toscanië maar wordt hier gebruikt omdat het een zeer sterke plant is. Deze druif wordt gebruikt voor rode wijn. Bij deze plant is een groensnoei noodzakelijk zodat de kwaliteit van de druif hoog blijft.
Bij het waterbedrijf ACA hebben ze bijgeleerd over:
Een ICP-OES toestel wordt gebruikt om te bepalen hoeveel metalen er in een staal aanwezig zijn door het licht te meten dat ze uitzenden. Eerst wordt het vloeibare staal verneveld tot een fijne mist, zodat het gelijkmatig in het systeem kan worden gebracht. Deze mist komt in een extreem heet plasma terecht, waar de stoffen worden omgezet in losse, geëxciteerde atomen. Wanneer deze atomen terugkeren naar hun normale toestand, zenden ze licht uit met een unieke kleur voor elk element. Door dit licht te analyseren en de sterkte ervan te meten, kan men bepalen welke metalen aanwezig zijn en in welke concentratie.
In het labo bij ACA zijn we veel bezig geweest met membraanfiltratie van de waterstaaltjes. Bij membraanfiltratie wordt een waterstaal door een fijn filter gezogen, waardoor micro-organismen op het membraan achterblijven.
Dit membraan wordt daarna op een voedingsbodem gelegd en in een incubator geplaatst zodat de aanwezige bacteriën kunnen uitgroeien tot zichtbare kolonies.
Door vooraf verdunningen te maken, wordt ervoor gezorgd dat het aantal kolonies telbaar is. Na incubatie worden de kolonievormende eenheden geteld en omgerekend naar het aantal micro-organismen per volume water. Op basis van deze resultaten kan men beoordelen of het water voldoet aan de norm of dat er sprake is van vervuiling.
Gaschromatografie is een techniek die we in ACA gebruiken om een mengsel van stoffen uit elkaar te halen en te onderzoeken. Het mengsel wordt eerst omgezet in een gas en door een lange, dunne buis gestuurd. In die buis bewegen de verschillende stoffen niet even snel. Sommige gaan sneller vooruit, andere blijven wat langer “hangen”. Daardoor komen ze op verschillende momenten aan het einde van de buis. Door te meten wanneer elke stof aankomt, kunnen we bepalen welke stoffen er in het mengsel zitten en hoeveel ervan aanwezig is. We gebruikten dit om te kijken wat de hoeveelheid van stoffen is in het water.
We hebben donderdag ook een bezoek gebracht aan het Museo delle genti d’Abruzzo. Dit is een museom over de geschiedenis van deze streek.
Hieronder wat beeldjes van in onze labo’s.
Afgelopen dagen hebben we ook erg lekker gegeten en donderdag stond meneer Nuytten zijn spaghetti op het menu. mhhhh
Donderdag avond hebben we met z’n allen een escape room gedaan. Gelukkig zijn we er uit geraakt.
Ons laatste avondmaal in Pescara. Wat een fantastische beleving. Ciao!!!
